ตอนแรกก็กะว่าจะลายาวอ่ะนะ แต่อดไม่ได้ที่จะเขียนถึงซะหน่อย

เมื่อวานเป็นวันเกิดคณะสังคมสงเคราะห์ เลยไปงานคืนสู่เหย้ามา

"53 ปี สืบสาน สายใย ร้อยใจชาวสังคมสงเคราะห์"

จัดขึ้นนื่องในโอกาส ครบรอบ 53 ปี วันสถาปนาคณะสังคมสงเคราะห์ศาสตร์

มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ บริเวณลานหน้าตึกโดม

มหาวิทยาบลัยธรรมศาสตร์ ท่าพระจันทร์

พอไปถึงงานสิ่งแรกที่เห็นก็คือ ทุกคนพร้อมใจใส่เสื้อเหลือง กับสีเลือดหมู (สีประจำคณะ)

พอลงทะเบียนเสร็จก็จะได้รับคูปองอาหารเลือกอาหารจากซุ้มอาหารต่างๆ ฟรี

มีการแสดงต่างๆ ให้ดู แต่สิ่งสำคัญไม่ได้อยู่ที่ตรงนั้น

มันมีความรู้สึกเหมือนกับว่าได้กลับมาบ้านหลังเก่า

ได้เจอกับเพื่อนๆ น้องๆ พี่ๆ และอาจารย์ที่เคารพรัก

มีการพูดคุยถามเกี่ยวกับงานที่ทำ สารพัดสารพัน

นอกจากนั้น ยังได้มีโอกาสร้องเพลง "ยูงทอง" อีกครั้ง

เวลาร้องเพลงนี้ทีไร ขนลุกทุกที ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน

อาจเป็นเพราะเเลือดของเราเป็นสีเหลืองแดงล่ะมั้ง

****************************

จริงๆ entry นี้อาจจะไม่ได้เล่าถึงภาพงานทั้งหมด

แต่อยากจะบรรยายความรู้สึกเกี่ยวกับคณะสังคมสงเคราะห์มากกว่า

****************************

คำถามยอดฮิตที่มักจะถูกถาม

"ทำไมถึงเลือกเรียนสังคมสงเคราะห์"

"เรียนสังคมสงเคราะห์จบแล้วจะไปทำอะไร"

ตอนที่เพิ่งเอ็นติดใหม่ๆ ก็ตอบไปอ่ะนะว่า

"จบมาก็จะมาร้องเพลง หาเงินบริจาค"

ซึ่งเป็นภาพที่ทุกคนจะคุ้นกับคำว่าสังคมสงเคราะห์ จริงมั้ยคะ??

แต่มาตอนนี้ คงตอบว่า

"สังคมสงเคราะห์ทำให้เข้าใจคนอื่น ทำให้เข้าใจว่าทำไมเค้าทำถึงทำอย่างนั้น

ที่เค้ามีพฤติกรรมอย่างนั้นเป็นเพราะอะไร ทุกอย่างมันมีเหตุผลน่ะ"

บางคนอาจจะบอกว่าเวอร์ป่าว จบมาแล้วเป็นอย่างนั้นเลยหรอ

อาจจะเป็นเพราะที่ว่าวิชาที่เราเรียน มีทั้งเรียนในห้องเรียน

เทอมต่อมา ก็มีวิชาที่เป็นวิชาการดูงานหน่วยงานต่างๆ โดยเฉพาะ

พอซัมเมอร์ก็จะต้องลงฝึกงานในหน่วยงานในกรุงเทพฯ

ซัมเมอร์ต่อมาก็จะต้องลงพื้นที่ฝึกงานในชุมชนต่างจังหวัด

ใช้ชีวิตกินนอนอยู่กับชาวบ้านราวๆ 3 เดือน

3 ปีครึ่งของการใช้ชีวิตการเรียนในคณะนี้ กับหลักสูตรการเรียน

เราว่ามันให้อะไรกับตัวเรามากกว่าที่เราและคนอื่นคิด

โดยเฉพาะปรัชญาของงานสังคมสงเคราะห์

"Help them to help themselves" = "ช่วยเขาให้เขาช่วยตัวเองได้"

ยิ่งเป็นสิ่งที่จำเป็นสำหรับบ้านเมืองเรานะ

เหมือนนิทานเรื่องช่วยคนอื่นโดยการให้ปลา เราไม่ใช่ว่าจะให้ ให้ ให้ เพียงอย่างเดียว

แต่ต้องสอนให้เขารู้จักการตกปลาเองด้วย

และถึงแม้ตอนนี้เราจะไม่ได้เป็น "นักสังคมสงเคราะห์"

แต่เราก็ภูมิใจที่มีโอกาสได้เรียนคณะนี้

แล้วก็สามารถนำความรู้ที่ได้รับมาปรับใช้ในการทำงาน ปรับใช้กับเพื่อนร่วมงาน

ทำให้เราสามารถทำงานร่วมกับคนอื่นได้อย่างมีความสุข

ทำงานให้กับประเทศชาติบ้านเมืองได้อย่างมีประสิทธิภาพ

ให้สมกับการเป็น "ข้าราชการ"